Hikâye
Lavın sıcağı yüzüne vururken Anakin hâlâ kendini kahraman sanıyor. Gözlerindeki mavi sarıya dönmek üzere, kılıcının rengi ise çoktan karar vermiş. Bir adım daha atarsa geri dönüş yok; atmazsa hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. Bu figür, o adımdan hemen önceki nefes.
Bir zamanlar çöl gezegeninde köle bir çocuktu; yarış motorlarının gürültüsü içinde yıldızlara bakar, bir gün herkesi özgür bırakacağını düşlerdi. Kehanet ona 'Seçilmiş' dedi: dengeyi getirecek olan. Ustaları ona güvendi, savaş onu kahraman yaptı, galaksi adını saygıyla fısıldadı.
Ama korku, sevginin gölgesinde büyüyen sabırlı bir tohumdur. Kaybetme korkusu, kurtarma arzusu ve kulağına doğruları söylüyormuş gibi yapan tatlı bir ses... Lav nehirlerinin kızıllığı yüzüne vururken gözlerindeki mavi son kez titriyor. Bir sonraki nefeste o çocuk ölecek ve galaksinin en çok korkulan zırhı doğacak. Bu figür, kahramanla kâbus arasındaki o ince, yanan çizgiyi taşıyor.



